DanDiary

เบียร์ LDFC ค่ะประสบการณ์ในการติดตามพี่แดนมีเยอะแยะจนไม่รู้จะยกเรื่องอะไรมาบอกเล่าให้ฟังเลย มีครบทุกรสชาติจริงๆทั้งสนุก เศร้า เสียใจ น้อยใจ ดีใจ แต่ทุกงานก็จะต้องเหน็ดเหนื่อยกับการเป็นองครักษ์พิทักษ์คุณชายวรเวชทุกที 55555 แต่มีประสบการณ์ที่ประทับใจอยู่ครั้งหนึ่ง (จริงๆก็ทุกครั้งเลยแหละแต่เล่าอันนี้ละกัน) ย้อนวันวานยังหวานอยู่ไปเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2550 วันนั้นคุณชายไปถ่าย MV เวลาไม่เคยพอ ที่คณะดุริยางคศิลป์ ม.มหิดล เบียร์ไปกับเพื่อน2คนหากันตั้งนานว่ากองถ่ายอยู่ตรงไหน กว่าจะหาเจอเล่นเอาหอบเลยเหมือนกัน วันนั้นรู้สึกจะถ่ายกันตั้งแต่เช้ายันดึกเลย เบียร์ก็นั่งดูเค้าเดินไปเดินมา สักพักพี่แดนเดินคุยมากะทีมงาน อยู่ดีๆก็พูดขึ้นมาว่า….

พี่แดน:  ทานข้าวรึยัง (ไอ้เราก็ไม่ได้สนใจอะไร)
พี่แดนก็พูดขึ้นมาอีก:  ทานข้าวรึยังครับ (แล้วก็หันมามองที่เบียร์กับเพื่อน ก็งงซิ..อ้าวถามเราหรอ)
เบียร์:  ยังไม่ได้ทานอะไรเลย หิว หิว หาให้หน่อยซิ
พี่แดน:  หรอๆ เดี๋ยวพี่ออกไปซื้อมาให้นะ (นั่นนน…เล่นกับเราอีก ยิ้มๆแล้วก็หัวเราะ)

ซะงั้นอ่า..ชอบมาพูดเล่นอยู่เรื่อยเลย แล้วก็ขอถ่ายรูปพี่แดนรูปนึง และพี่แดนก็ไปถ่าย MV ต่อ(ไหนบอกจะไปซื้อข้าวให้ไง..555) เบียร์กับเพื่อนก็นั่งๆดูพี่แดนถ่ายจนถึงประมาณ 3 ทุ่ม ก็เลยจะกลับกันก่อนกลับเป็นธรรมเนียมที่จะต้องไปลาคุณชายก่อน แต่พี่แดนถ่ายอยู่บนตึกหน้าลิฟท์ชั้น 4 เราอยู่กันชั้นล่าง จะขึ้นลิฟท์ไปก็ไม่ได้เพราะโผล่มาก็เจอกองถ่ายเลย เดี๋ยวจะเจอทีมงานว่าเอา จะขึ้นบันไดก็ไม่ได้เพราะไฟปิดหมดแล้ว ไปจะเปิดแค่ชั้นล่างกับชั้นที่ถ่ายเท่านั้น ก็เลยตัดสินใจกับเพื่อน งั้นขึ้นลิฟท์ไปชั้น3และค่อยเดินขึ้นบันไดไปอีกชั้น พอลิฟท์ขึ้นไปถึงชั้น3ในใจคิดว่าถ้าเปิดมาเจออะไรก็วิ่งแล้วละคราวนี้ พอลิฟท์เปิดใจเต้นมากมาย เพราะมึดมากมองอะไรไม่เห็นเลย เบียร์กับเพื่อนก็จับมือกันแน่น เดินขึ้นบันได ขาก็สั่น ใจก็เต้น ก็กลั้นหายใจวิ่งขึ้นบันไดกันแบบไม่คิดชีวิตเลย สุดท้ายก็ไปหาแสงสว่างเจออ..แล้วพี่แดนก็ยืนอยู่ตรงนั้นพอดี ก็เลยเข้าไปลา…..

เบียร์:  พี่แดนจะกลับแล้วนะ
พี่แดน:  จะกลับแล้วหรอ อ้าววว…แล้วขึ้นมากันยังไงล่ะเนี่ย (ทำหน้าสงสัยอย่างแรง)
เบียร์:  ก็เดินขึ้นมาอ่ะพี่แดน มึดมาก ใจเต้น ขาสั่นด้วย น่ากลัวๆ
พี่แดน:  ทำไมไม่ขึ้นลิฟท์มาล่ะ
เบียร์:  ก็เห็นพี่เค้าถ่ายกันอยู่กลัวเค้าว่าเอาอ่ะ
พี่แดน:  แล้วจะลงไปยังไงอ่ะ
เบียร์:  ก็คงทางเดิมแหละมั้ง
พี่แดน:  งั้นก็ดูแลตัวเองดีดีนะ กลับกันดีๆล่ะ

ยังไม่ทันจะลงบันไดพี่แดนก็พูดขึ้นมาอีกว่า……

พี่แดน:  ลงลิฟท์ดีกว่า ทางนั้นน่ากลัวนะ ลงลิฟท์เหอะ ไม่เป็นไรหรอก พี่เค้ายังไม่ถ่ายกัน
เบียร์:  ไม่เป็นไรหรอกลงทางเดิมอ่าแหละ

ก็เถียงกันไปเถียงกันมาจนเรายอมจนได้… พอเบียร์เดินไปที่ลิฟท์ก็เห็นพี่แดนชะโงกหัวไปดูที่บันได คงจะดูว่ามันมึดแค่ไหน ขอบอกว่ามึดมากกกกก…..มองไม่เห็นจริงๆอ่ะ อาศัยเกาะขอบบันไดไปนึกถึงยังกลัวอยู่เลย เหตุการณ์นั้นประทับใจมากๆ เห็นถึงความที่พี่แดนเป็นห่วงเราจริงๆ ถ้าให้ลงบันไดก็ไม่รู้จะไปถึงชั้นล่างมั้ย คงจะตกบันไดซะก่อนแหละมั้ง 5555 รู้สึกดีมากที่ได้มาเป็นแฟนคลับพี่แดน เพราะรู้สึกว่าทำให้เบียร์โตขึ้นเยอะเลย รู้เรื่องราวต่างๆมากมาย และทำให้เบียร์เป็นคนกล้าและแกร่งขึ้นด้วย ประสบการณ์เหล่านี้คงไม่ได้หาง่ายๆในชีวิตคนทั่วไป ถ้าเบียร์ไม่ได้มาอยู่ตรงนี้ก็คงเสียดายเหมือนกัน ขอบคุณที่ทำให้เราไม่เหงา ขอบคุณที่ทำให้เรารู้จักสิ่งต่างๆ ขอบคุณที่ทำให้เราไม่อ้างว้าง ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างจริงๆ 
พี่แดนเคยพูดว่า…” ไม่รู้ว่าต่อไปทุกคนจะมีความรู้สึกดีดีแบบนี้เหลืออยู่มั้ย ” สำหรับคนอื่นเบียร์ไม่รู้ แต่สำหรับเบียร์ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้และวันต่อๆไป ความรู้สึกยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พี่แดนต้องทนเห็นน้องคนนี้ไปจนแก่อ่าแหละ หุหุ
จำไว้นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นน้องคนนี้ก็จะเป็นกำลังใจให้พี่ชายเสมอ สู้ต่อไป อุปสรรคไม่เคยทำให้เราแพ้อยู่แล้ว เราต้องชนะมันซิ สู้ๆนะจ๊ะ ^^v

I’m Beer LDFC. i have my follow experience of DAN very much that i can’t put it on example…funny,sad,sorry,feel neglected and happy it’s included all my story.but i always tired to be a DAN’s bodygaurd. I have impressive thing in once time (actually it’s everytime but i’d to tell this) June1,07 He was shoot VE-LA-MAI-KOEY-POR MV at Mahidol University. I got there with my 2friends. I lost so many time for found the shooting unit. so tired of this -”- they shooted all day long. I sit and just looked around there. After that Dan talked staffs and said that…

DAN: ” Have you had luch? ” (i didn’t pay attention in his speech)
Then he siad again.. ” Have you had luch? ” (and he looked at us. I’m so confused that he asked me…did you ???)
BEER: (Not yet, Could you find somethings for eat ?)
DAN: Oh really ? i’ll buy some foods for you (Ewwwww….he’s kidding me, smile and laugh)

He’s always kidding me. and i asked him for take a photo. After that he shooted MV.(so…who’s tell me that will buy some foods?555) we sit for watched Dan shooting MV until 09.00pm. so we decided to get home. before we get home we have a goodbye tradition with Dan. But Dan shooted MV at 4th floors in front of elevator on the building. we standed at 1st floor. we couldn’t ride because we’ll meet shooting unit. afraid that staffs will blame us. we couldn’t up stair because all the light was turned off. only 1st,4th floor that open. we decided it that we’ll ride elevator into 3rd floor and then we’ll up stair in one floor. When we ride into 3rd floor in my opinion if the elevator open and we see something so weird just run !!! we so excited when the elevator open because it’s so dark…really dark….!!! We holded the hands and walked to up stair, our lags so shake, our heart so heavy beat. we patiented breathe and ran to up stair ,so fast !!!!!!!!!! We found the light and Dan’s standing here. we went to say goodbye…

BEER:  Hey,i’ll back home right now
DAN:  You’ll back home? Ummm…so how you come here?
BEER:  I walked from 1st floor. it’s so dark…i’m so scare T.T
DAN:  Why don’t you ride the elevator?
BEER:  I saw that they’re shooting now so we’ll blame me if i’ll be there
DAN:  How you down there?
BEER:  Same way …. may be
DAN:  take care yourself, good luck and be safe

We’ll down stair but Dan said something again……

DAN:  You’d ride the elevator. that way so scare, that’s ok. they’re not shoot now
BEER:  That’s ok i’ll back the same way…

We argued with any reason. and we won! when i walked to elevator i saw Dan looked at the stair. He saw that how’s dark? Hmmmmmm damn so drakkkkk, really really dark. We couldn’t see anything. we must to adhere the stair for walked. Thought that time i’m so scare… I’m so impressive of that case. We saw that Dan really worried about us. If i walk down stair we didn’t know that we’ll reach there guess that we must to fall stair for sure. I’m so glad that i’m Dan’s Fanclub because it made me grown up. i can know everything more and made me strong and dare. can’t find the best experience in people who’s have normal life. If i’m not here i’d be sorry. Thanks for making me not alone,Thanks for tought me know many thing.Thanks for making me not feeling blue.Thank you very much for everythings. Dan used to say ” I don’t know that everybody still happy in me?? ” i don’t know for anyone but for me since first day untill now…my feeling is still the same. Not change…will never change. You must to see me untill you old hahaaa… remember that No matter what happen. i’m always cheer you up. keep fighting. obstacles not make me lost!! we’ll win it. Fighto !!!!!!!!! ^^v

((แดนไดอารี่dandiary))